2
Le Bois d’Enfants
Een expositie in de Stefanuskerk te Beilen van 17 augustus tot 15 september.
Een expositie in de Stefanuskerk te Beilen van 17 augustus tot 15 september.
De thema tentoonstelling “Le Bois d’Enfants”,”Het Kinderbos”, stelt een selectie ten toon uit het monumentaal werk “Le Bois d’Amis’ van Paul van Geert.
Alle werken die iets vertellen over mensen en kinderen staan in de Stefanuskerk te Beilen opgesteld. Naast dit recente werk geeft de schilder ook een beknopte inkijk in zijn vroegere werk.
De Schilder
Paul van Geert (1950) begon met schilderen op zestienjarige leeftijd. Hij trad hiermee in het voetspoor van zijn vader, voor wie het schilderen reeds lange tijd meer dan een hobby was. In zijn geboorteland Vlaanderen werd en wordt nog steeds veel geschilderd, en het ontbrak hem in deze eerste periode niet aan stimulansen.
Zijn eerste werk draagt nog sterk het stempel van een poëtisch expressionisme, beïnvloed door zo uiteenlopende schilders als Chagall en de Vlaamse expressionisten. Tot zijn eenentwintigste experimenteerde hij met verschillende technieken en kunstvormen, met name beeldhouwen, keramiek en glas in lood. Hoewel hij enige tijd weifelde welke opleiding te volgen – het kunstonderwijs trok hem aanvankelijk sterk aan – koos hij uiteindelijk voor de Gentse Universiteit, waar hij pedagogiek en psychologie studeerde. Hij promoveerde op een studie naar de vroege taalontwikkeling van zijn zoon. In 1976 verhuisde hij met zijn gezin naar Groningen, volgend op een aanstelling aan de Universiteit aldaar. In 1985 werd hij hoogleraar in de ontwikkelingspsychologie.
Van Geert’s werk als psycholoog hangt nauw samen met zijn schilderkunst. Hij is gefascineerd door het menselijk portret, de weergave van kleine verschillen in expressie en vorm, de veranderingen en constanten in het gelaat tijdens het groeien en ouder worden. Zijn onderwerpen vindt hij dan ook hoofdzakelijk in zijn directe omgeving. Portretten van zijn kinderen, zijn vrouw , vrienden en zichzelf vormen een voortdurend terugkerend motief.
Bij het schilderen van portretten bekijkt Van Geert zijn onderwerpen op een manier die tegengesteld is aan zijn wetenschappelijk werk als psycholoog. Het menselijk gedrag bekijkt hij op een zeer abstracte manier, maar de portretten zijn juist zo concreet en theorieloos als maar mogelijk is.
